Al vanaf dat mijn kinderen heel klein waren koos ik er voor om samen boekjes te bekijken en aan ze voor te lezen.
Dit moment om samen in een verhaal te duiken, heerlijk vond ik het ! Zomaar even tussendoor overdag, maar in elk geval ’s avonds voor het slapen gaan.
Eenmaal in groep 3 leerden mijn kinderen steeds meer woorden zelf lezen en wisselden we het voorlezen af, zodat ze juist het hardop lezen oefenden. Jij een zin, ik een zin. Of ze kozen een personage waarbij zij de teksten lazen die daarover gingen of wat het personage zei in het verhaal. Naarmate ze ouder werden, lazen we minder samen hardop en nam ik weer de voorleesrol op me.
Als ik aangaf dat ze ook nog wel even zelf mochten lezen, in plaats van dat ik ging voorlezen, kreeg ik duidelijke reacties dat ze dit niet wilden. “Ik vind het gezellig om samen een boek te lezen” of “Met jou lees ik boeken die ik zelf nog iets te moeilijk vind”. Prima toch ! Zolang ze het willen, lees ik ze voor.
Er ontstaan gesprekken over de gebeurtenissen in de verhalende boeken die ik ze voorlees of we zoeken dingen op als het niet helemaal duidelijk is over welke voorwerpen we lezen. Hoe zou jij reageren in zo’n situatie als de hoofdpersoon meemaakt? Kortom, lezen raakt zoveel waarmee je de kennis en vaardigheden op allerlei gebieden kan stimuleren.